Categories
Uncategorized

LJ Messenger

Ik denk, laat ik eens hip doen en ook even de LJ messenger gebruiken. Maar tis niet heel druk online 🙂

Categories
Uncategorized

Update

Voordat jullie allemaal het idee krijgen dat ik alleen maar een beetje loop rond te reizen hier,

zal ik maar eens wat werk gerelateerde dingen melden. Het algemene probleem waar ik momenteel tegenaan loop is dat ik heel veel leuke projecten heb, maar het erg lastig blijkt om ze uit voeren. Laat ik wat struikelblokken noemen.

Allereerst hebben we nogsteeds geen Internet in onze nieuwe kantoor-woonhuis combi. Dit komt omdat hier een of ander naar geprivatiseerd staatsbedrijf geen zin heeft om Internet te verhuizen; twee draadjes ompluggen en paar commando’s op de computer intypen is natuurlijk ook best veel werk. Er is in de stad bovendien een, zeer nobel maar onhandig getimed, initatief om iedereen met fikse korting van Internet te voorzien. Dat betekent dat de halve stad nu een Internet aansluiting heeft besteld en wij in de wachtrij zitten. Gelukkig heeft het staatsbedrijf een oplossing bedacht; ze heeft 80% van haar werknemers ontslagen om de boel wat te stroomlijnen. Kortom, dit gaat nog wel even duren.

Op het kantoor in de stad is wel Internet, maar Lydia en ik hebben niet altijd sleutels. Als ik dan plotseling onverwacht achter Internet zit, word ik er compleet door overspoeld; schier oneindige informatiebronnen hebben de neiging interessant te zijn. Het is als een snoepje na twee maanden vasten, een gratis heerlijke alcoholische versnapering na een dag hard werken, een warm comforatabel bed in de buurt hebben rond 4 uur ‘s middags, etc.

Overigens, ik heb een korte fotodocumentaire gemaakt van hoe ik door weer en wind naar een Internetcafe moest om mijn mail te kunnen checken:
http://www.flickr.com/photos/provoost/sets/72157594552001571/detail/

Dan zijn er de communicatielijnen. Vanwege de taalbarriere nemen mijn begeiders de communicatie met derden vaak op zich. Maar zij hebben het natuurlijk ook behoorlijk druk. Bovendien komt door al het via via doorgeven, niet alle informatie intact aan.

Slowaaks is vrij lastig en het is lastig om regelmatig te blijven leren. Ik kom in het dagelijks leven voornamelijk mensen tegen die redelijk Engels spreken, of in ieder geval beter dan ik Slowaaks spreek. Die situatie houdt zichzelf in stand en is lastiger te doorbreken dan ik gehoopt had.

Ook zijn er een hoop kortere en langere, immer onregelmatige of regelmatig onvoorspelbare onderbrekingen; de uitwisselingen naar Tsjechie en Griekenland, een kerstvakantie van bijna twee weken, een gespreidde verhuizing van het kantoor. Of zoals vorige week een visitatiecommissie die langskomt waardoor het hele huis opgeruimd en omgebouwd moest worden, maar zonder duidelijke tijdsplanning.

Tot slot is voor mij altijd erg lastig om aan een taak te werken als ik niet precies de doelstelling en randvoorwaarden van het onderliggende project weet. Ik ben de laatste jaren nogal gewend geraakt om meestal zelf degene te zijn die het project organiseert, of op zijn minst goed op de hoogte te zijn van de bredere context. Hier wil er nog wel eens een maand zitten tussen het moment dat ik een taak krijg en het moment waarop ik precies snap waarom; meestal word ik pas op dat moment productief. Mijn organisatie zorgt ontzettend goed voor me en dat vinden ze ook heel belangrijk; een deel van die verzorging is echter het mij niet lastig vallen met ‘onbelangrijke details’. Maar dat is dus in mijn geval niet zo handig.

Afgelopen week was ik op mid-term training; de tweede bijeenkomst met de groep vrijwilligers die ongeveer tegelijk in Slowakije werken. We zijn allemaal ongeveer halverwege onze projecten. Een van de dingen die we deden was een overzicht maken van de periode tot nog toe, wat best verhelderend werkt. De periode van de eerste helft van februari noemde ik de chaotische periode. Het is de periode waarin de problemen die ik hierboven beschreven hebben hun hoogtepunt bereikten en mijn productiviteit, of in ieder geval mijn gevoel daarover, een dieptepunt.

Uiteraard krijg ik na een tijdje aanmodderen vroeg of laat altijd weer een helder moment en ik heb nu het idee dat ik weer redelijk grip heb op bovengenoemde problemen. De training van vorige week bevestigde mijn vermoedens, wat altijd mooi meegenomen is.

Dus wat ga ik in de iets meer dan 2 maanden die ik nog heb allemaal doen ter verhoging van mijn productiviteit en daaruit volgende algemene gelukkigheid?

Allereerst ga ik proberen om weer regelmatige Internet-kantoor tijden te krijgen. Dan kan ik de tijd die ik op Internet doorbreng namelijk beter indelen. Voor de komende twee weken heeft dat probleem zichzelf opgelost omdat we op dit moment even zelf sleutels hebben.

Ik was al begonnen met het harder naar me toe trekken van communicatielijnen (sorry als dat geen correct Nederlands is, maar het klinkt wel mooi). Ik kan namelijk mezelf ‘prima’ verstaanbaar maken in Slowaaks per mail en sms, voor de meeste doeleinden. En anders lopen er aardig wat ad-hoc tolken rond om te helpen. Dit voor elkaar krijgen is nog makkelijker gezegd dan gedaan; ik ben bijvoorbeeld nu al anderhalve week bezig met een telefoonnummer (!) los te peuteren uit een vriend van me. De Nederlandse aanpak “eej doe mij eens dat nummer van” is hier niet aan te raden, dus er zit niks anders op dan een heel ritueel te volgen. Maar dat ritueel moet ik dus proberen wat korter te krijgen.

Ik wil proberen om 1 uur per week taalles te krijgen van een extern ingehuurd iemand; dat geeft iets meer druk op de ketel. Nu is er alleen de (te) vrijblijvende mogelijkheid om af en toe eens taalles te krijgen van iemand in onze organisatie. Maar ze zijn hier meestal heel druk en omdat ik de mensen hier heel aardig vindt, kan ik ze moeilijk aan hun hoofd gaan zeuren.

Het probleem van onvoorspelbare onderbrekingen lijkt zichzelf op te lossen. De tijd dat ik nog hier ben is korter, wat per definitie al helpt bij dit soort problemen. Er staat nog een uitwisseling naar Polen op het programma in april (en een planningbezoekje in maart), maar daar ben ik zelf begeleider en contactpersoon van. De verhuizing is achter de rug en maart en april staan niet bekend om hun tientallen feestdagen.

Dan tot slot het probleem van de onduidelijke doelstellingen. Naarmate ik hier langer rondloop snap ik beter hoe de organisatie in elkaar zit, waardoor dat probleem zichzelf ook langzaam oplost. De beperkte tijd maakt het bovendien lastig om nog veel meer projecten op me te nemen, waardoor ik niet al teveel nieuwe onduidelijkheden zou moeten tegenkomen. Maar het gaat nog wel even duren voor de huidige heb weggewerkt.

Kortom, niks aan de hand, alles loopt weer gesmeerd. Ik vermaak me nog wel even hier.

Agenda voor de komende tijd:

Begin maart: presentatie over Roma (Zigeuner) problematiek in Slowakije afronden. Korte samenvatting: veel Roma leven hier onder dramatische middeleeuwse / Afrikaanse omstandigheden en maken het zichzelf ook nog eens tien keer moeilijker dan nodig. Velen zien het nut niet in van school, omdat alleen handmatige arbeid als echt werk gezien wordt. Vaak kunnen ze hun maandloon niet spreiden en gaan ze dus op 20e massaal met de taxi naar de supermarkt om chocola en drank te kopen, om vevolgens de halve maand te kunnen gaan bedelen. Of erger, geld lenen van dubieuze lui die daar absurde rentes over eisen. Uiteraard is dat ‘legaal’.
De rest van de Slowaken vindt ze maar vies, eng en stom. Zelfs mensen waarvan je toch nog zou hopen dat ze een iets bredere kijk op de wereld hebben. Natuurlijk is het niet handig (ondankbaar?) om al het meubilair, de verwarming en kozijnen te verkopen van je nieuwe overheids-gesubsidieerde flat. Maar zoiets ze de meeste mensen niet echt aan het denken; vies, eng en stom verklaart alles toch veel beter?
Deze houding uit zich ook in beleid. Bijvoorbeeld in uitkeringen van 40 euro per maand. Voor de duidelijkheid, het minimumloon hier is ongeveer 500 euro per maand. Maar het schijnt mensen te stimuleren om harder naar werk te zoeken, wat uiteraard geen enkel probleem zou moeten vormen in een gebied met 25% werkloosheid en gigantische concurrentie van mensen die wel een opleiding gevolgd hebben. Dubbele margninalisatie, is de term daarvoor.
Uiteraard heb je ook nog zo nu en dan gevallen van mishandeling door politie en anderen, die soms afgehandeld worden als ongelukjes; “Hij pakte mijn pistool af en schoot zichzelf in zijn maag.”.
Langere versie komt later nog.

Half maart: solliciteren voor de Google Summer of Code 2007

Ergens in April: jongerenuitwisseling van een week in het noorden van Polen.

Ondertussen: kijken naar studiemogelijkheden in het buitenland voor de locals hier. Presentatie over Presov maken, met o.a. fotos van alle communistische hoogstandjes in de buitenwijken.
Russisch (en Slowaaks) leren, i.v.m. vakantieplannen.

1 mei: officieel einde van mijn vrijwilligerswerk hier: op vakantie naar Ukraine. Rond hemelvaart: voorbereidingsweekend van de uitwisseling die ik in samenwerking met Biton regel.
Met pinksteren: Wave Gotik Treffen in Leipzig, met de trein terug naar Utrecht. Verslag schrijven en bonnetjes inleveren.

Eind juni: mijn zelf georganiseerde uitwisseling in goede banen laten lopen; weer even een weekje in Slowakije rondhangen. En dan toch echt maar eens aan een volgende uitdaging beginnen; hopelijk 3 maanden betaald programmeren in de Summer of Code, anders tijdelijk werk en rond september aan een afstudeerproject beginnen. Verwachte afstudeerdatum is inmiddels opgeschoven naar 1 juli 2008. Oorspronkelijke schatting was 1 juli 2005 🙂


Categories
Uncategorized

Mail checken

SekčovTerwijl iejoorpooh inmiddels overgestapt is op Google Calandar, wordt mijn elektronische leven almaar moeilijker. Neem bijvoorbeeld het checken van mijn email. Ik heb thuis geen Internet, dus moet daar voor door weer en wind naar kantoor op en neer.

Een verslag met fotos.

Categories
Uncategorized

Fotos Ukraine

Ze zijn online!

Ohja, ik ben dus terug 🙂 Ik heb maar meteen een reisgids besteld, zodat ik in mei wat uitgebreider kan rondreizen daar. ; Alles zou helemaal goed moeten komen in combinatie met mijn nieuwste cursusboek Russisch. Russisch gramatica boek voor kids, met heel veel plaatjes, made in Moskau! Alleen even de uitspraakregels van Internet plukken en misschien nog ergens een Russisch -> Engels pocket woordenboek vandaan toveren. Ohja, en leren 🙂

Categories
Uncategorized

Мукачеве

Ik durfde het aan! De schattige minibusjes die overal rondrijden en soms een nummer hebben, bleken een vorm van openbaar vervoer te zijn. De aardige(!) mevrouw in de boekwinkel in Ужгород (Uzghorod) wist me te vertellen dat bus 5 naar het station ging en dat een kaartje 1 kraal (15 cent) kost. Op het busstation pakte ik de bus naar Мукачеве. Waarom daarheen? Omdat de trein naar Slowakije onder andere door die stad gaat, en er een directe ‘snelweg’ heen liep, waardoor het me redelijk eenvoudig te bereiken leek. Dat bleek te kloppen.

Het station van Мукачеве ziet er vertrouwd uit: in een rommelige, modderige achterbuurt, met veel dubieuze figuren overal. Geen dienstregeling te bekennen, dus ik dapper naar het kleine raampje (loket), waar de gebruikelijke chagerijnige en ongeduldige dame kaartjes verkocht. Ik ben dat inmiddels gewend en vermoed dat het een soort geheimzinnige vorm van beleefdheid is. Af en toe moet je gewoon even boos weglopen, voordringen en dan vriendelijk of niet vriendelijk je ding bestellen.

Gisteren heb ik ongeveer 3 uur op Internet zitten puzzelen (a 25 cent per uur) om de Ukraiense treindienstregeling te doorgronden. Ik heb een Slowaakse kortingskaart, dus ik bereidde me er al op voor dat het toch nog moeilijk zou worden dat uit te leggen. Na een minuut of tien (met wat onderbrekingen) kreeg ik eindelijk in ieder geval een kaartje tot de grens (Гоп, spreek uit: tsop, althans zo spreken Slowaken het uit, afin, 60 seconden later…). De tijd klopte niet helemaal, dus ik was al redelijk teleurgesteld in mijn puzzelvaardigheden. Perron 10 moest ik hebben.

Ik perron 10 zoeken… Hee dat is vreemd, er loopt hier wel een spoor maar geen perron te bekennen. En waarom heeft dit gat in de middle of nowhere waar 2 treinen per dag stoppen 10 perrons? Ah kijk, de oorzaak van de onduidelijkheid: dit gebouw wat eruit ziet als een treinstation en ook aan een spoort ligt, is geen treinstation, maar een busstation. Maar goed, ook prima.

Ik had nog een paar uur over, dus ben de stad ingelopen. Het is hier een stuk pittoresker moet ik zeggen. En het lokale internetcafe waar ik nu ben, is meteen ook een factor 5 duurder, maar dat is nogsteeds wel te overzien. Had ik al uitgelegd hoe mijn Internetcafe in Ужгород werkt? Die dingen zijn trouwens overal te vinden hier.

Stap 1: verlaat de grote hal met loketten en ga naar het zaaltje met computers.
Stap 2: de grote spiegel aan je rechterhand heeft onderaan een paar centimeter speling. Daar blijkt dus iemand achter te zitten, die niet alleen films zit te kijken, maar ook voor jou nuttig kan zijn. Vraag de beste man om bijvoorbeeld ‘1 uur internet’ en je krijgt een A4tje vol met getallen.
Stap 3: breng dit A4tje naar een loket in de grote hal en betaal
Stap 4: de mevrouw achter het loket zet 3 stempels en 3 handtekeningen op het blaadje, niet een bonnetje bovenaan en scheurt het onderste deel af.
Stap 5: loop terug naar het computer zaaltje en geef de man achter de glazenmand het blaadje. Hij scheurt het blaadje doormidden en roept een nummer.
Stap 6: loop naar de computer en op het scherm zie je een klok aftellen; spreekt voorzich. Mocht Internet Explorer onverhoopt af en toe vastlopen, gewoon de rest knop indrukken; de computer (inclusief klok) herstelt zich zonder problemen.

Ok, mijn weekendje Ukraine zit er bijna weer op. Althans dat hoop ik. Het hangt er beetje vanaf of ik de dame achter het loket in Гоп ervan overtuigd krijg me een kaartje naar Kosice te verkopen. En of de dienstregeling, die ik inmiddels via tenminste 3 bronnen vernomen heb klopt. Tip: als ze bij de Slowaakse spoorwegen vol zelfvertrouwen “16:00 Slowaakse tijd” zeggen, moet je heel goed naar de toon luisteren. Je schijnt er uit te kunnen afleiden dat ze eigenlijk niet zo heel zeker van de zaak zijn. Gelukkig ken ik mensen die dat verschil kunnen horen.

Categories
Uncategorized

Uzgohod dag 1

Nou dat ging nog best aardig; de dienstregeling die op Internet stond bleek bij de eerste overstap al niet te kloppen, maar gelukkig was er een slowaaks echtpaar in de buurt dat dezelfde kant op moest. Ik denk dat deze excursie wel tot mijn top 3 meest stereotype communistische ervaringen gaat behoren. De bus zette ons een paar honderd meter voor de grens af. De procedure om de grens over te komen, spreekt niet echt voorzich; mijn tijdelijke reisgenoten wisten gelukkig steeds waar ze heen moesten en welke formulieren we waar nodig hadden. Maar het ging allemaal nog best vlot; minder dan 10 minuten en mijn sokken waren nog redelijk droog ondanks de modderstromen. 
Het eerste wat je dan ziet zijn mijnenvelden aan beide kanten van de weg en een enorm communistisch standbeeld. Vervolgens heb je het hoekje met dubieuze taxichauffeurs, waarvan er een zo aardig was ons naar de stad te brengen. Op het station bleek al snel dat er geen bus was naar het dorp waar ik oorspronkelijk heen wilde, of dat die er wel was, maar ik die dan eerst nog even ‘ergens in de stad’ moest gaan zoeken. Dus ik ben maar naar het eerste de beste gigantische, zo lelijk mogelijke, hotel gelopen. Werkelijk fantastisch. Zoals ik al op Internet gelezen had, spreken ze (ondanks alle mooie beloften), geen woord Engels, maar uiteindelijk kwam alles goed. Hopelijk lukt het me de sfeer van mijn hotelkamer leuk op een foto te zetten.
De stad ziet er verder precies zo uit als ik verwacht had: een paar schitterende russisch orthodoxe kerken en wat andere leuke gebouwen, afgewisseld met de traditionele kapotte stoepen, gammele huisjes en oostblok flats. Het weer maakt het allemaal nog mooier (als je er van houdt…): smeltende sneeuw combineert niet goed met onregelmatige stoepen en dus is er overal modder.
Nu ga ik eens even een mooie trein/bus route voor morgen proberen uit te stippelen…

Categories
Uncategorized

Ukraine

Morgen begint mijn grote avontuur: ik ga Ukraine verkennen! Nouja, Užgorod dan, een pittoresk stadje vlakbij de grens met Slowakije. Als ik mijn collegas hier moet geloven is het vrij dramatisch daar. Alles is vervallen, totale chaos, iedereen is op je geld uit, hostels hebben geen verwarming, geen dekens, geen service. Er is geen openbaar vervoer; je kan beter de taxi nemen vanaf de Slowaakse grens. Enz enz. Nu zijn ze hier nogal goed in overdrijven.

Toch zijn er wel wat problemen. Oorspronkelijk wilde ik met mijn nieuwe huisgenote, Lydia, overnachten in een  hostel/hotel in de binnenstad. Maar ze durft niet. Die hotels hebben echter, irritant genoeg, alleen maar 2 persoonskamers. Dus moet ik uitwijken naar een hotel in een pittoresk dorp / buitenwijk. Helaas heb ik alleen maar een adres van ze en verder geen noemenswaardige routebeschrijving.

Hoe lossen we dat op?

Stap 1, zoek een kaart. De google map heeft helaas geen straatnamen en bovendien is de foto bewolkt. Iets langer zoeken… Gevonden. Print kaart uit en plak de resulterende 6 A4tjes aan elkaar.

Stap 2, het adres van het hostel is uiteraard in keurige westerse letters gegeven. Helaas gebruikt de kaart Cyrilische letters. Gelukkig is er een site waarop je kan converteren (hoewel ik het zelf ook wel deels kan).

Stap 3, zoek de straat op in het register van de kaart. Oh helaas, geen register. Bovendien is het in een buitenwijk dus misschien staat het niet eens op deze kaart.

Stap 4, zoek uren lang naar kaarten, hints, wat dan ook. Helaas, er schijnt een faculteit informatica in de buurt te zitten, maar die heeft geen website. De universiteit heeft wel een website, maar geen kaart. Er schijnt nog een soort openlucht museum in de buurt te liggen. Die heeft wel een fanclub website, maar geen adresgegevens.

Stap 5, bel het hostel: voicemail

Stap 6, mail het hostel je telefoonnummer en wanneer je ongeveer aankomt en wat het probleem is.

Dus morgen ochtend begint het spannende avontuur. Mocht alles misgaan, dan ben ik morgenavond weer gezellig terug in Presov. Ik hou jullie op de hoogte…