Betreft: Opzeggen abonnement en verzoek tot terugstorting teveel betaalde deel

Geachte heer / mevrouw,

Ik wens mijn abonnement voor Vodafone telefoonnummer 06-xxxxxxxx per onmiddellijk of zo spoedig mogelijk op te zeggen. Dit verzoek doe ik slechts om eventuele schade te beperken en ik erken hiermee niet dat u het recht of toestemming had het abonnement stilzwijgend te verlengen.

Mijn contract eindigde per 28 maart 2010, maar u heeft sindsdien meerdere keren geld afgeschreven van mijn rekening. Ik verzoek u hierbij opnieuw om dit terug te storten.

Ik heb dit verzoek reeds eerder per email ingediend; zie incident 100613-000255. Ik kreeg de volgende afwijzende reactie:

Ik heb uw gegevens bekeken en ik zie dat uw data- abonnement niet is geannuleerd. Het contract is wel contractsvrij maar er is geen schriftelijk annulering bij de desbetreffende afdeling binnengekomen.

Dit is ook de reden waarom nog steeds wordt geincasseerd.

En in aanvulling:

Een contract stopt niet vanzelf maar loopt altijd stilzwijgend door totdat u ervoor kiest om dit contract te verlengen of om het contract op te zeggen.

Met contractsvrij bedoel ik dat u niet gebonden bent aan een datum en dat u dus ieder moment kunt opzeggen.. Uw contract liep van 28 maart 2009 tot en met 27 maart 2010. U bent niet meer verplicht om tot een bepaalde datum het contract aan te houden omdat de termijn van een jaar voorbij is.

U geeft hier dus aan dat een contract altijd stilzwijgend verlengd wordt. Op het contract staat echter zeer duidelijk:

Contractduur: 1 jaar

Dit is op slechts één manier interpreteerbaar: het contract duurt 1 jaar en loop daarna af.

Ik vermoed dat u hier impliciet verwijst naar de Algemene Voorwaarden, artikel 4:

Na de initiële duur van het Abonnement wordt dit Abonnement voortgezet voor onbepaalde tijd.

Dit artikel is echter in strijd met het contract. In het contract staat “1 jaar”, in de algemene voorwaarden staat “1 jaar plus onbepaalde tijd”. Deze twee tijdsduren zijn volstrekt tegenstrijdig en bij tegenstrijdigheid dient uitgegaan te worden van het contract.

Bovendien zijn contract en algemene voorwaarden niet meer van toepassing na afloop van het contract.

Los van het contract, wil ik graag duidelijk maken dat u buitengewoon misleidend bent geweest met uw communicatie op dit gebied.

Mocht toch blijken dat u het recht had om het contract stilzwijgend te verlengen, dan geldt dat de tekst in het contract misleidend is.

Uw advertenties gaven ook aan dat het om een contract van 1 jaar ging en niet om een contract van 1 jaar plus onbepaalde tijd.

Ik wil u ook graag wijzen op onze correspondentie in september 2009, incident nummer 090909-001351. Ik stelde daar de volgende twee vragen:

Klopt het dat het abonnement na afloop (eind maart 2010) niet automatisch verlengd wordt? Dus dat ik in principe niets hoef te doen?

Ik vroeg me af of het zin heeft om het eerder stop te zetten. Wat zijn de kosten als ik mijn abonnement per 1-11-2009 zou opzeggen?

U gaat uitgebreid in op de tweede vraag, maar op de eerste vraag antwoord u slechts:

De einddatum van uw contract is 28 maart 2010.

Was het werkelijk teveel moeite om te zeggen “Nee, u moet wél iets doen.”?

Vlak voor het aflopen van het contract stuurde u mij meerdere malen (overigens ongevraagd) aanbiedingen voor verlenging van het contract. Dit wekt bij mij de suggestie dat als ik niet op die aanbieding in ga, het contract vanzelf eindigt.

Naast minder misleidend had u ook meer behulpzaam kunnen zijn. In de stormvloed van aanbiedingen, had u mij kunnen herinneren aan het stilzwijgend verlengen.

Tot slot bent u ongetwijfeld op de hoogte van het Tweede Kamer besluit om stilzwijgende verlenging te verbieden. Ondanks alle media aandacht is dit voor zover ik weet nog geen wetgeving. Het moge echter wel duidelijk zijn dat deze wetgeving hard nodig is. Het had u niet misstaan om er in uw post op te wijzen dat deze wetgeving nog niet van kracht is. Blijkbaar heeft u er de voorkeur aan dat uw kant zich onterecht beschermd voelt.

Een schrale troost voor u is wellicht dat alle mobiele telefoon providers zich even slecht gedragen, dus dat ik dat allang niet meer mee weeg bij mijn keuze.

Met vriendelijke groet,

Sjors Provoost

Klantnummer: xxxxxxxxx

I arrived at Xi’an train station this morning on the night train from Beijing. The hostel offered to pick me up for free, which of course I couldn’t refuse. So as promised three people were waiting for me with a sign that had my name on it.

Such a sign is crucial, because of course dozens of people will greet you with “Hello my friend, do you need taxi / hotel”. My name is not very common, so I don’t have to worry about the kind of folks who hold up a “Mr Smith” sign every day waiting to catch one.  So far so good.

The hostel crew are still waiting for a few other guests and so one of them moves me to a less crowded position and chats with me for a while. But then she goes back to the meeting point, leaving me alone. I’m a grown up of course, so I can be alone, but I still felt like a sitting duck for beggars, annoying sales types and … potential scammers.

And so they approach me one by one, the usual suspects: people holding bank notes with a look on their face that suggests they want more, people trying to sell maps and other stuff I don’t need. The first category doesn’t respond quickly to a polite but firm “no”, nor to it’s Chinese equivalent or body language for that matter. I took them an uncomfortable 30 seconds on average to leave me alone.

In the mean time, almost a sort of queue had formed and after I politely tell the next person in line that I’m waiting for someone, he says: “I know, I’m from the hostel”. Still in paranoia mode I wasn’t sure if I could trust him, but we had a pleasant conversation about the hostel, possible tours, sights, how to buy train tickets etc. I also explained that I needed a train ticket to Shanghai and he said that could be arranged at the hostel for a small fee. Very genuine, not the least bit suspicious.

We also talked about scams; how everyone in Beijing seems to want to take you to their art gallery (watch how it worked on Kevin Rose, while Tim Ferriss was laughing at him). I told him that I should probably buy a T-Shirt with “No thanks, no taxi, no money, no art galleries.” written in Chinese.

A little while later I realized that “bragging” about my ability to detect a scam, was asking for it.

Then he apologized and went to the hostel crew. Or at least he got very close, as it was difficult to see with all the people in the area.

When he came back he told me that it was easiest if he bought the train ticket for me now and give it to me at the hostel. This raised some alarm bells, but I hesitantly decided to go along with it and handed him the exact fare (about €50). He then left to buy the ticket and his colleague picked me up to drive to the hostel.

By this time I felt terrible and not just because of sleep deprivation, hungriness and general sense of discomfort waiting alone at an unpleasant train station. Of course he could be speaking the truth, but the alternative theory in my head was that he actually faked being a staff member. It would have been a phenomenal scam, a solid piece of social engineering, but quiet doable, because of the physical distance between me and the hostel staff. Chinese hostels tend to have a lot of staff. I was never introduced to him through the girl who held the sign with my name on it. The part where he “pretented” to chat with the other staff members really added to the brilliancy of it all.

I was still – ever optimistic – hoping for the best, but counting on the worst. I once fell into a two person Tuc Tuc driver & Commision Shop scam in Bangkok, but that didn’t cost me anything but time, and was actually kind of fun once I figured it out and tried to negotiate it. I lost my wallet twice during my travels, with fairly limited damage (<€50), but discomfort.

I quickly reviewed my Lonely Planet for mentions of this type of scam, but I could only find the art gallery and expensive tea house scams, plus a general warning that people will try anything to make a quick buck.

So I comforted myself in knowing that the damage was fairly limited at less than half a day wages, that – contrary to what happened in Bangkok – I was not specifically warned about it in a guide book (that I planned on reading just about when it happened) and that I could always describe it as “highly sophisticated social engineering” (as opposed to me just being stupid and naive).

Why did I give him the money? Probably because I instinctively trusted him, despite my intelligence and experience warning me. Can I trust my instinct?

Anyway, the room wasn’t ready yet, so I went for a nice walk for a couple of hours. Guess who greeted me at the hostel when I came back?

Anyway, it could have ended badly, so don’t try this at home!

Let me share some data:

December 25	December 26
December 27	December 28
December 29	December 30
December 31. New Year's eve and some alcohol was involved here.	January 1
January 2	January 3

Here‘s another two weeks worth of data.

Let me know if you know anything about sleep and notice some interesting pattern.

I feel like this app is helping me sleep better, although the only to verify would be with an experiment. It would be nice if the application asks me how I feel in the morning and somehow use that data. Waking up is certainly more pleasant than with my normal alarm clock, but that might also just be because my normal alarm clock is fairly unpleasant.

The application has a thirty minute window in which it can wake you up. I often find that it wakes me up either right at the start or right at the end of that window.

When it wakes me at the start of the window, I tend to “snooze” by setting another alarm clock at the latest moment possible. I still think the app has added value in such a case, as it means I’ll be in less deep sleep when the final alarm goes off. But it does suggest the timing of the app needs improvement.

When I get the chance to sleep in, I either forget to use the app or I set the alarm at some ridiculously late time to ensure it won’t go off. I don’t want to sleep in too long (I can sleep for 12 hours), but I don’t want to wake up at the wrong moment either in the weekend. A thirty minute window is too short, so it would be nice if the app had a weekend mode. It should wake me up at the best moment somewhere after ten hours of sleep.

My current routine is to switch my phone to airplane mode (so no push notification wakes me up), maximize the volume and then set the alarm. In the morning I undo these settings. It would be nice if this was done automatically, but perhaps the iPhone SDK does not allow that.

Because I like to travel, I would like support for multiple beds.

As a final suggestion I would like to be able to analyze my data. For this it would great if I can export my sleep data in as much detail as possible. Of course for this to be useful, there would have to be sites performing such a service.

In the mean time, I’m really looking forward to receiving my WakeMate; a wristband that essentially does the same thing, but I suspect it to be more accurate and the accompanying web service more comprehensive.

That said, Sleep Cycle is a great app!

Of course, “user generated content” and unvetted health advice and claims are easily made by anyone anytime. And thanks to the magic of Google, a health claim need only be popular to be promoted.

So far, so familiar: it’s very hard to separate truth from nonsense when it comes to health information online.   Not that this is easy offline. It doesn’t help that even supposed authorities contradict each other and have conflicts of interest.

But what got me thinking is this bit:

Truth, accuracy, and scientific rigor aren’t always rewarded in this brave new world of digital influence. Being right has been uncoupled from being influential. The “wisdom of crowds” now decides what people see first when they attempt to educate themselves about health matters.

Because I just watched an episode of Beagle, my mind is primed at evolution theory, natural selection and in particular some of the painful consequences that can have to ordinary life. This leads me to the following question: in this evolutionary battle, can disinformation win from information?

This article and my intuition seems to suggest that it can, at least in the medium term (a couple of decades) . Not just for health: the problem exists in creationism, the housing bubble, politicians deciding on economic stimulus packages, the way we don’t properly deal with climate change, etc. There are always a few people who know the truth about these things, but these voices are not heard through the noise. As long as popularity and not truth is the strongest selection criterion for the stuff is in our collective minds, we are screwed.

I think the next challenge for Google and its competitors is to increase the relative strength of truth as a selection criterion. This is probably the most interesting aspect of Wolfram Alfa, but they rely on too much human labor. Could there be a lazy way (i.e. brute force, Google style) to spot the truth in a pile of nonsense, that does not rely only on popularity?

Take creationism, intelligent design and religion in general as an example. How does one become an atheist? The easy way – as in my case – is if your parents are (more or less) atheist, it’s generally accepted in your society and your teachers don’t try to convince you otherwise. But otherwise, you would have stumble upon The God Delusion or other sources with similar arguments. You would also need strong skills in separating weak or deceiving arguments from strong arguments. You need to able to find others who disagree with him and test their arguments. And you can not get around the social aspect either. The fact that he is a well known author does make a difference, if only because it means more people have taken an unsuccessful shot at disproving him.

Is this intelligence heavy process the only way to discover truth in cases where the majority of people are wrong?  Can it be replicated with current state of the art technology? And even if it could, would it stand a chance of becoming popular enough?

Until then, I fear that truth will be a luxury. Like the American Dream, it can be obtained by anyone with enough dedication, but most people won’t bother and many who do try will fail.

Frisdrankautomaat of platform?

Tim O’Reilly – uitgever en bedenker van de term “Web 2.0” – zette begin 2009 een visie neer over Overheid 2.0. De overheid gedraagt zich in optiek nog teveel als frisdrankautomaat: je gooit er belasting in en er komen diensten uit zoals wegen, ziekenhuizen en politie. Betrokkenheid van burgers en bedrijfsleven is daarmee beperkt tot het schudden van de automaat. Wat de overheid volgens hem zou moeten bieden is een raamwerk van regelgeving en techniek waarmee eenieder dezelfde diensten kan aanbieden: een platform.

Een duidelijk voorbeeld van een platform is Twitter, een dienst waarbij mensen korte berichten met elkaar kunnen uitwisselen. De website van Twitter is kinderlijk eenvoudig. Ze hadden heel veel in die site kunnen investeren en hem kunnen voorzien van allerhande toeters en bellen. Dat zou een  typische frisdrankautomaat aanpak zijn; de gebruiker wil iets nieuws, dan voegen we dat toe aan de automaat.

In de praktijk komt een groot deel van de Twitter gebruikers nooit op de website. In plaats daarvan gebruiken ze een van de honderden alternatieve websites, programma’s, mobiele telefoon applicaties en zelfs Excel. Deze kunnen bestaan, omdat Twitter het heel makkelijk heeft gemaakt voor anderen om met hun systeem te communiceren. Zo makkelijk zelfs dat het bouwen van een Twitter applicatie vaak gebruikt wordt als voorbeeld bij een programmeer cursus. Twitter is daarmee een platform.

Wat betekent dit voor de politie?

Voor zowel inkomende informatie als uitgaande informatie gedraagt de politie zich nog sterk als een frisdrankautomaat. De politie ontvangt informatie van burgers in de vorm van o.a. meldingen en aangiften. Dit kan alleen via door de politie opgestelde kanalen zoals 0900-8844, internet aangifte en fysiek langs het bureau gaan. We verspreiden informatie via o.a. persberichten en soms misdaadkaarten. Dit zijn allemaal kant en klare producten, in eigen beheer.

De politie als platform betekent dat iedereen een site voor aangiftes en meldingen kan bouwen en dat iedereen misdaadgegevens kan analyseren en visualiseren. Denk aan een fietsverkoper die het voor zijn klanten mogelijk maakt met 1 druk op de knop aangifte te doen van een gestolen fiets. Denk aan een mobiele applicatie waarmee mensen overlast gevende hanggroep jongeren/ouderen kunnen melden. Denk aan een huizenverkoop site waarbij je het aantal inbraken in de straat meteen kan zien of een mobiele applicatie waarmee je kan zien waar je je auto het beste veilig kan parkeren, of dat je pinautomaat recentelijk geskimmed is.

Je kan het zo gek niet verzinnen, maar belangrijker nog is dat we het zelf nooit zo snel kunnen bouwen. Budget is nou eenmaal beperkt en er zijn de gebruikelijke beperkingen die grote organisaties met zich meebrengen.

Ik heb een paar weken geleden deelgenomen aan Design for Conversion, waar een aantal groepjes brainstormden over mobiele telefoon applicaties voor burgers die iets aan criminaliteit willen doen. Een vraag die daar een rol speelde was: hoe koppel je zo’n applicatie nou aan “De Politie”? Daar zijn wel mogelijkheden voor, maar daar heb je flink wat geduld, connecties en informatie voor nodig.

Er zijn verschillende sites waar mensen zaken kunnen melden, al dan niet in eigen beheer, gehonoreerd of in de gaten gehouden door ons. Denk alleen al aan overlast: mensen melden dit op Twitter, Buurtlink, Hyves,stopoverlast.nl, verbeterdebuurt.nl en in de toekomst wellicht op tig andere plekken.

Hier ontstaat een probleem. Stel dat “melding site A” een eigen kaartje heeft met meldingen en site B ook. Omdat mensen maar op 1 site een melding maken bieden beide sites een incompleet overzicht.

Een oplossing kan zijn om één van de sites een monopolie te geven, maar daar ben ik geen voorstander van.

De andere oplossing is dat al die sites hun data naar ons brengen via het hier onder beschreven systeem voor meldingen. Wij geven die vervolgens weer vrij, zodat andere sites ook een compleet beeld hebben. Wij vormen dan de missing link.

Om als platform te kunnen opereren moeten we organisatorische protocollen en enkele technische standaarden invoeren, waarmee we informatie wensen te ontvangen en versturen. Veiligheid is hot en met de juiste systemen kunnen we maximaal profiteren van die energie. Als we dit goed regelen, kan iemand anders er in één weekend iets op bouwen.

Welke techniek?

Alle wegen leiden naar Rome, maar ik stel voor om zo dicht mogelijk aan te sluiten bij bestaande trends in Web 2.0 land. Dat is goedkoop en de techneuten die op ons platform willen bouwen kunnen er het beste mee overweg. Laat ik concreet twee voorstellen doen, waarmee we voor weinig geld een flinke stap kunnen zetten.

Vrijgeven van incidenten in XML formaat

Geeft alle inbraken binnen een straal van 1 kilometer van het hoofdbureau in Rotterdam:

politie.nl/incidenten/inbraken?postcode=3011AA&straal=1

Resultaat ziet er ongeveer zo uit:

<incident type=”inbraak”>
  <zaaknummer=388874301 />
  <lat=”51.9237” />
  <lon=”4.47907” />
  <nauwkeurigheid=”200” eenheid=”meter” />
  <tijdstip=Tue, 08 Dec 2009 10:45:48 +0000 />
  <methode=”Openbreken” />
  <voorwerpen type=”gestolen”>
    <voorwerp type=”Laptop”>
      <omschrijving>Fujitsu Lifebook 3000</omschrijving>
      <serie_nummer_bekend=true />
    </voorwerp>
    ..
 </voorwerpen>
</incident>

Een aantal zaken die hierbij opvallen:

• Het zaaknummer staat vermeld, zodat iemand die tips heeft dat erbij kan vermelden.
• De coördinaten staan vermeld, zodat iemand (een bezorgde buurtbewoner of wijkagent bijvoorbeeld) inbraken in een specifiek gebied in de gaten kan houden, of ze op een kaart kan zetten.
• De coördinaten staan niet exact vermeld. Dit om privacy redenen. Met de juiste autorisatie zou bijvoorbeeld een wijkagent wél de exacte coördinaat kunnen zien.
• Het tijdstip staat vermeld. Eventueel kan ook een boven en ondergrens apart vermeld worden. Stel dat je mobiele telefoon via de GPS bijhoudt waar je die dag geweest bent, dan kan hij vragen of je toevallig getuige was van een van de inbraken die op je route op het juiste moment heeft plaatsgevonden.
• De lijst met gestolen voorwerpen staat vermeld (met toestemming). Handig als je iets gevonden hebt waarvan je vermoed dat het gestolen is. Om privacy redenen staat het serienummer niet vermeld, maar er staat wel vermeld dat dit bekend is bij de politie.

Aangiften en meldingen in XML formaat, met OAuth en DigiD

Deze is wat ingewikkeldder. Om het voor iedereen mogelijk te maken om een eigen aangifte/melding systeem te bouwen zijn mijns inziens (alles in dit document is mijns inziens uiteraard) twee dingen belangrijk:

1. er moet de juiste informatie in staan
2. de afzender moet te verifiëren zijn (voor anonieme meldingen is ook iets te verzinnen)

Het eerste deel is simpel en lijkt op het vorige voorbeeld. Ik beschouw hier voor het gemak een aangifte als een speciale vorm van een incident melding. Ook negeer ik even dat er meerdere meldingen/aangiften over hetzelfde incident kunnen gaan. Het is slechts ter illustratie.

In het geval van aangifte, dient een stukje XML aangeleverd te worden (via een HTTP POST request, voor de liefhebbers) aan politie.nl/incident/nieuw

<incident type=”inbraak” aangifte="ja">
  <lat=”51.9237” />
  <lon=”4.47907” />
  <adres=”Doelwater 5, 3011AH Rotterdam” />
  <tijdstip_ondergrens=Tue, 08 Dec 2009 10:45:48 +0000 />
  ..
  <methode=”Openbreken” />
  <voorwerpen type=”gestolen”>
    <voorwerp type=”Laptop”>
      <omschrijving>Fujitsu Lifebook 3000</omschrijving>
      <serie_nummer=”….” />
    </voorwerp>
    ..
  </voorwerpen>
</incident>

Een melding ziet er dan zo uit:

<incident type=”vechtpartij” aangifte="nee">
  <lat=”51.9237” />
  <lon=”4.47907” />
  <tijdstip=Tue, 08 Dec 2009 10:45:48 +0000 />
  <aantal_betrokken=30 />
  </incident>

Als dit voldoet aan de eisen, bevestigt de site dat met een XML document waar meteen een case nummer in staat. Informatie over die case is dan later op te vragen onder:

politie.nl/incidenten/{incidentnummer}

Met dit case nummer kan vervolgens extra materiaal ter ondersteuning worden aangeleverd:

<media type=”filmpje”>
  <lat=”51.9237” />
  <lon=”4.47907” />
  <lengte=”10” />
  <url=http://www.youtube.com/…. />
</media>

Hoe doen we nu de identificatie?

De de facto en open standaard voor autorisatie in Web 2.0 land is OAuth. Dat is een simpel systeem waarmee mensen toestemming geven aan “externe” applicaties om toegang te hebben tot hun account. Om Twitter als voorbeeld aan te houden: stel dat ik een iPhone applicatie heb die Twitter berichten kan verzenden en ontvangen, dan moet die applicatie mij eerste naar de homepage van Twitter sturen, alwaar ik via Twitter toestemming verleen aan die applicatie om bij mijn gegevens te kunnen en om namens mij berichten te kunnen versturen.

Voor identificatie gebruiken we als overheid natuurlijk DigiD. De partner sites gebruiken hun eigen login systeem, aangezien zij DigiD niet kunnen gebruiken (daar heeft men in Estland beter over nagedacht, maar da’s een andere discussie). De partner site hoeft in principe geen persoonsgegevens te weten; die krijgen wij vanzelf via DigiD. Wel zo veilig.

De programmeurs van onze toekomstige partners hoeven niks van DigiD te merken. De externe applicatie praat alleen via OAuth, maar de gebruiker ziet DigiD en wordt ook via DigiD geïdentificeerd. De gebruiker geeft op de politie site toestemming (een autorisatie) aan de applicatie om namens hem/haar incidenten te kunnen melden.

Onze site houdt dus bij welke burger welke applicaties heeft geautoriseerd en hij/zij kan dat ook inzien en aanpassen. OAuth maakt het ook eenvoudig om bepaalde applicaties integraal met één druk op de knop te blokkeren, als bijvoorbeeld blijkt dat hun beveiliging niet aan onze eisen voldoet. De burger kan dan dus geen aangifte/melding meer doen met die applicatie én we kunnen die burger waarschuwen, want we hebben contactgegevens.

Opvolging?

De mogelijkheden zijn eindeloos en dit is wat kort door de bocht beschreven.

In eerste instantie is het waarschijnlijk het makkelijkst om de binnenkomende XML (aangiften en meldingen) enerzijds in onze bestaande database in te voeren en tegelijk het om te zetten in een door mensen leesbaar formaat en naar het Politie Service Centrum te mailen. Daar kan het dan opgevolgd worden zoals elke andere mail.

Willen we wel wildgroei?

Ja. Kijk naar Twitter. Ook al zijn er honderden applicaties, uiteindelijk overleven er maar een paar per niche. Nieuwe mensen houden het vaak bij de officiële site die door haar eenvoud goed te gebruiken is. Er is een favoriete applicatie voor mensen met een Blackberry, voor mensen met een iPhone, voor blinden, etc. Stel dat Twitter een exclusieve deal had gehad met slechts 1 van honderden applicaties, dan was de kans groot geweest dat ze op het verkeerde paard gewed hadden. Door een platform te worden, hoef je niet op één paard te wedden.

Daarnaast is het zaak om altijd zelf iets te bieden, al was het maar om de lat op minimale hoogte te krijgen. Dit is de standaard plek waar een burger die geen behoefte heeft aan teveel keuzevrijheid – of die de private partij niet vertrouwt – heen gestuurd wordt.

Worden we dan niet platgebeld door aanbieders van nieuwe Web 2.0 diensten? Door duidelijk uit te leggen hoe het systeem werkt en door ons te houden aan internationale standaarden en conventies, kan veel tijd bespaard worden op technisch overleg. Door een platform te bieden in plaats van alles zelf te bouwen, besparen we een hoop tijd en geld, hopelijk meer dan de kosten voor die extra telefoontjes, het bouwen, onderhouden en verbeteren van het platform, het in de gaten houden van de kwaliteit van meldingen/aangiften en eventueel het screenen van de mensen achter de partner applicaties.

Ok, en nu?

Zoals ik al aangaf, is dit een vrij ruwe opzet van de gedachten waar ik mee speel. De vraag is nu hoe dit verhaal een stap dichter bij werkelijkheid te krijgen, tenzij het iemand lukt om me te overtuigen dat dit een slecht plan is.

Een business case zou een in ieder geval een goede volgende stap zijn. Wat kost het om zoiets te bouwen en te onderhouden? Hoeveel tijd zijn we kwijt aan de interactie met ons nieuwe ecosysteem? Hoeveel geven we nu uit en wat staat er in de planning aan sites die we straks niet meer zelf hoeven te bouwen? Mijn wilde gok is dit pakweg een ton kost en een miljoen bespaart.

Schiet maar…

Update 29-12:

Ik heb een en ander in een schets uitgewerkt. Hopelijk ondanks mijn handschrift te volgen.

Links zie je de huidige situatie, waarin verschillende websites op ad hoc wijze verbonden zijn met de nodige politie systemen en afdelingen. Voor een nieuwe speler is het daardoor nodig een vrij intieme kennis van politiesystemen en communicatielijnen te hebben.

Rechts de situatie die ik voor ogen heb, waarin de API het aanspreekpunt is. Hoe en of dat verder gekoppeld is aan politiesystemen is voor de buitenwereld niet meer relevant, wat het voor nieuwe spelers toegankelijker maakt.

N.B. let niet op de details van de schets; dit geeft niet de werkelijke situatie weer van welke site waaraan gekoppeld is, wat binnen en buiten de muren staat, wat wel/niet automatisch gaat of welke procedures er zijn.

I could learn Bulgarian. According to Tim Ferriss it’s a piece of cake and won’t take much time.  I already speak a bit of Slovak and I can read the Кирилица alphabet, so that gives me a head start. I could request English subtitles, which someone could write live during the talk. Or someone could dub the talks. But are there enough non-Bulgarians in the room to make that worth the effort?

Here I’d like to propose a different solution: who can build me an iPhone application that listens to Bulgarian speech, translates it and then shows the translated text on my screen? You would do me and the rest of the world a huge favor.

My suggested approach is to use a speech to text library that supports Bulgarian, send the resulting text to Google Translate and display the translation on the screen.

• Copenhagen must deliver a fair and adequate climate deal: one that keeps global warming as far below 2°C as possible, and that reflects the historical responsibility for emissions and the economic capability of developed countries.
• Rich countries must agree binding individual country targets that cut greenhouse gas emissions to at least 40 per cent below 1990 levels by 2020.
• A UNFCCC Mitigation and Finance Mechanism must be established to match mitigation actions from developing countries with the required finance from rich countries – $100bn per year as an absolute minimum.
• Rich countries must agree to provide sufficient funding for capacity-building, mitigation and adaptation, through the purchase of their Assigned Amount Units (AAUs) from the UNFCCC Mitigation and Finance Mechanism.

Assuming that they aim higher than what politicians can achieve, this is very sad news indeed.

Here’s a crash course in how to solve climate change. This is the bottom line of what humanity needs to do to fix this mess:

1. Bring CO2 emissions to zero within a few decades
2. Remove CO2 surplus from the atmosphere, so concentrations return to their preindustrial level
3. Undo all damage already done by climate change and stop all processes that were set in motion by it

Phase 1 is by far the easiest to achieve, but this plan barely scratches the surface. At “$100bn per year as an absolute minimum” that’s really, really bad news. Will there be enough money left to finish off phase one and tackle phase 2 and 3?

Oxfam’s goal is to “end poverty and injustice, as part of a global movement for change”. As I stated before I doubt that solving climate change is the best way to solve poverty. But even if it is, the plan is doomed, because it doesn’t solve climate change. We are going to run into problems at some point in the future and this plan only delays the inevitable by seconds or years depending on who you ask.

I suggest we hold on to our money until someone comes up with a plan that has at least some chance of dealing with all three phases.

Look to these people for potential solutions:

• Craig Venter joining Exxon Mobile in an attempt to create biofuels that might be orders of magnitude more effecient than what we have now.
• George Church casually mentioning that a tiny change in the biosphere would be enough to solve our carbon dioxide surpluss
• Google’s initiative to create clean energy cheaper than coal.
• The British Royal Society taking Geo Engineering serious

These are all ideas that at least have some potential, albeit at considerable risk. But it just depends on bad things get whether it’s worth that risk.

Once thing they have in common is that they receive rediculously little funding. Perhaps with the exception of the first example, we are talking about millions of dollars per year at most, not hundreds of billions. So basically an ineffective solution receives 100.000 times more funding than a potentially effective solution. That annoys me.

There’s this story about Hans Brinker who saved the country by putting his finger in a dyke to stop the water. That’s Kyoto and Kopenhagen in a nutshell, only more expensive.

Het is onderdeel van zijn algemene punt dat klimaatverandering teveel geld en aandacht krijgt ten opzichte van andere problemen in de wereld. Dat wil zeggen, als je puur kijkt naar de effectiviteit van geboden oplossingen, zowel qua tijd als geld. Een uur vergaderen over klimaatverandering levert duizenden keren minder geredde levens op dan een uur vergaderen over gezondheidszorg in ontwikkelingslanden. Een miljoen euro in Kyoto is ongeveer net zo effectief als een euro in malariabestrijding* (plus of min een paar ordes van grootte). Ik ben het hier volledig met hem eens, zoals ik al eerder en veel uitgebreider beschreven heb.

Vandaag reageerde Greenpeace op zijn artikel, op een bijzonder voorspelbare manier. Laat ik het even kort analyseren.

… critici als Lomborg die door twijfel te zaaien ervoor zorgen dat de aanpak uitblijft en de gevolgen onafwendbaar worden.

Dit is suggestief om twee redenen:

1. Lomborg is het niet eens met de huidige aanpak en wil die aanpassen. Door diezelfde aanpak als inherent goed te bestempelen, ontneem je hem het recht om eraan te twijfelen. Twijfel aan de aanpak wordt door Greenpeace bestempelt als kwaadaardig.
2. Lomborg twijfelt meer aan de aanpak, dan aan het probleem. De auteurs snappen dit overduidelijk niet en ik kan ze niet hard genoeg aanraden om zijn korte boek eens te lezen (of dit artikel). Lees gelijk even de voornaamste kritiek en mijn reactie daarop. De auteurs proberen Lomborg in het (vrijwel niet meer bestaande) groepje klimaatveranderingontkenners te duwen. Daardoor komt hij meteen ongeloofwaardig over en hoeven ze niet meer op zijn argumenten in te gaan.

De drogreden wordt hier herhaald en iedereen die iets weet van wetenschapsfilosofie** zou hier kippenvel van moeten krijgen, maar dat is niet het belangrijkste aan deze zin:

In de wetenschap is de discussie beslecht…

Veel belangrijker is waar “de discussie” naar verwijst, want wetenschappers concentreren zich graag op één onderwerp en proberen dat los te koppelen van andere onderwerpen. In dit geval kijkt men naar klimaatverandering en probeert met dat zoveel mogelijk los te koppelen van andere zaken. De consensus, voor zover ik het me kan herinneren, is deze:

Als klimaatverandering het enige probleem ter wereld was, dan is dit de enige oplossing.

Maar klimaatverandering is niet het enige probleem ter wereld. Voor Greenpeace misschien; daar ben je tenslotte milieulobby voor en het zou raar zijn als lobbyisten bescheiden zouden zijn: “Ja, we willen wel graag sigaretten verkopen, maar we gaan minder lobbyen want roken is ongezond”. Voor een overheid geldt echter dat er meer dingen belangrijk zijn en voor de mensheid als geheel gelden weer andere prioriteiten. Er zijn maar weinig mensen die zich wagen aan het vergelijken van wereldproblemen en Lomborg is daar één van.

Zoals ik al aangaf, proberen wetenschappers zaken zoveel mogelijk te scheiden, maar sommige zaken zijn nou eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden. En zo komt een stukje verderop het bekende malaria verhaal om de hoek kijken.

Hij noemt malaira, waar 500 miljoen mensen aan lijden. Wrang genoeg zijn malaria en klimaatverandering innig met elkaar verbonden.

Zowel in zijn boek als in het bewuste artikel legt Lomborg keurig uit dat je malaria het beste op een directe manier kan uitroeien. Nederland en de VS hadden honderd jaar geleden ook malaria en ondanks dat het hier warmer is geworden hebben we er geen last van. Het aantal malaria levens dat je per euro kan besparen met directe hulp is miljoenen malen hoger dan je kan besparen door de temperatuur te verlagen. Deze redenering wordt niet ontkracht, maar volledig genegeerd.

Dit is het gevolg van het feit dat wetenschappers slechts gedeeltelijk klimaatverandering loskoppelen van andere zaken. In dit geval zijn de gevolgen van klimaatveradering voor malaria wél meegenomen, maar zijn de oplossingen losgekoppeld. Dat wil zeggen, de modellen kijken alleen naar het effect van klimaatverandering op malaria en niet op het effect van (betere) gezondheidszorg. Een slecht getrainde geest zal dan snel uit het model concluderen dat het oplossen van klimaatproblemen, de oplossing is voor malaria.

Iemand die serieus iets tegen malaria wil doen, kan zich zo’n peperdure denkfout niet veroorloven. Ik snap dan ook niet waarom Oxfam Novib zich achter Greenpeace schaart op dit gebied: ze concurreren om hetzelfde geld.

een klimaatfonds oprichten van 110 miljard per jaar, waarmee ontwikkelingslanden de gevolgen van klimaatsverandering kunnen tegengaan

Voor 110 miljard per jaar kan je ongeveer elk probleem in de wereld 10x oplossen: armoede, ziekte, oorlog, droogte, overstromingen, hitte, etc.. Diezelfde 110 miljard per jaar gaat een minimaal verschil maken in de temperatuurstijging; de problemen van 2100 krijgen we dan in 2105.

Feit is dat we op dit op dit moment geen effectieve oplossing hebben tegen klimaatverandering. Soms heb je gewoon pech en moet je niet geld over de balk willen smijten om toch maar “een beetje” te kunnen helpen.

We kunnen de angsten van onze eigen kinderen niet wegnemen door ons hoofd in het zand te steken zoals Lomborg voorstelt.

Ik gaf net al aan dat Lomborg een van de weinige mensen ter wereld is die de moeite neemt om een top 10 van wereldproblemenen en oplossingen voor te stellen en daar zijn carriere aan te wijden. Ik zie niet hoe dat valt onder je kop in het zand steken.

Als er iemand zijn kop in het zand steekt is het wel Greenpeace. Hun oppositie tegen kernenergie is een van de oorzaken van het broeikaseffect. Dat terzijde, het feit dat ze bereid zijn om alle grote problemen in de wereld ondergeschikt te maken aan klimaatverandering, omdat ze nou eenmaal 100% voor Het Milieu lobbyen, is geen goede zaak.

Daarbij steken ook op het gebied van klimaatsverandering hun kop in het zand door zich op 1 oplossing te concentreren: de oplossing die het meeste aansluit op ons collectieve schuldgevoel ten opzichte van consumptie, vervuiling en ontwikkelingslanden. Er zijn ook andere oplossingen denkbaar, zoals Geo Engineering. Dat die als absurd, vergezocht en onzeker gezien worden, is te danken aan de illusie dat de huidige plannen wél realistich, uitvoerbaar en zeker zijn.

Leg dat maar eens aan de kinderen uit…

* = Denk daar eens over na de volgende keer dat je een vliegticket boekt en moet kiezen tussen CO2 compensatie en malaria goede doelen.

** = Concensus bij controversiele kwesties in de wetenschap vindt zelden puur plaats op grond van argumenten. Vaak is er een invloedrijk persoon die de knoop doorhakt. Soms blijkt die conclusie stand te houden, soms wordt de discussie na tientallen jaren nog eens opengebroken.

Update (19:28): even kort iets over 26 miljoen klimaatvluchtelingen, genoemd in de titel van het artikel. Dat is ongeveer 5x de bevolking van Las Vegas en Dubai bij elkaar opgeteld. Het enige verschil tussen mensen en Dubai en die klimaatvluchtelingen is geld. Geld om drinkwater te kopen, geld om eten te importeren, geld voor airconditioning. Laten we zeggen dat deze basisbehoeften €2000 per jaar kosten;  dan lijkt het me zinniger om de wereld zo te hervormen dat dat niet al teveel geld meer is voor die mensen. Misschien door eens iets aan handelbarrieres te doen…. Daarnaast – ik heb me er niet zeer goed in verdiept – in hoeverre ligt de uitdroging en onvruchtbaarheid van hun land aan wereldwijde klimaatsverandering? Is in de onderzoeken gecorrigeerd voor ongerelateerde lokale veranderingen, overbevolking, ontbossing en inefficient landgebruik?

Update (20:35): het Wikipedia artikel over Climate Refugees verwijst naar een artikel van Afifi, T., Warner K. Die is niet openbaar te vinden (wellicht verstopt achter een pay wall?), maar er wordt in een rapport van de United Nations University naar verwezen. Daarin wordt het onderscheid tussen wereldwijde en lokale klimaatverandering niet eens genoemd. Alleen daarom al moet je het getal 25 miljoen met een korrel zout nemen in de context van CO2 maatregelen. Je hebt namelijk geen flauw idee welk percentage van die 25 miljoen daadwerkelijk iets gaat hebben aan die maatregelen en welk percentage sowieso pech heeft. Het artikel erkent wel dat bodemuitputting en andere factoren een rol spelen, maar kent hier geen getallen aan toe. Als iemand me het originele artikel kan sturen, kijk ik daar ook even naar.

Update (22:45): Hier een korte en recente samenvatting van Lomborgs standpunten in een pleidooi aan Obama. Een interessante uitspraak is dat hij beweert dat Duitsland $150 miljard geïnvesteerd heeft in zonne-energie en dat dat klimaatverandering uitstelt met …. maar liefst …. 1 uur.Met andere woorden: als de CO2 concentratie X zou zijn in het jaar 2100 om middernacht, zou dat dankzij deze investering nu X zijn in het jaar 2100 om 1 uur ‘s nachts.

Eens kijken of ik dat snap:

• zonne-energie productie Duitsland: 4 GW / jaar
• wereld energieverbruik: 16.000 GW / jaar
• levensduur zonnepanelen: 20 jaar

We willen weten hoeveel CO er bespaart wordt in 100 jaar, dus die zonnepanelen dragen maar 1/5e  bij in die periode. Als ik vervolgens nog wat stomme aannames doe:

• CO2 uitstoot blijft min of meer constant
• CO2 uitstoot per kilowattuur is hetzelfde voor alle energiebronnen
• het bouwen van zonnepanelen kost verwaarloosbaar weinig energie

Dan is het aantal dagen dat je de boel uitstelt (met andere woorden:

1/5 * 4 / 16000 * 100 = 5 * 10⁻3 jaar = 2 dagen

Een factor 40 meer dan Lomborg beweert, maar je hoeft niet veel in mijn aannames te veranderen om er nog een nul of twee af te slopen. Hoe dan ook geen indrukwekkend resultaat voor 150 miljard dollar. Ik heb nog niet gekeken hoe hij zelf aan het getal van 1 uur komt.

Natuurlijk is er wel een voordeel te halen uit de opgedane ervaring. De vraag is alleen of je dat niet ook al met 1.5 miljard had kunnen bereiken en of je daarna niet eens wat geld moest gaan investeren in R&D van goedkopere materialen en methodes en zelfs fundamenteel nieuwe methodes. Dat laatste is waar Lomborg voor pleit.

First, there was the blog post. As you can see, the number of new views dropped very rapidly after a few days:

This is not the full story, because I also tweeted a direct link to the Pledgie campaign site. That’s been viewed 182 times, but I don’t know if those are all unique views.

Not quit viral so far, I’m looking for other ways to spread the word.

I’m worried that it will be hard to convince people who have never met me to invest the money. That may turn out to be the bottleneck, but that’s just a theory.  At the current level of exposure it’s too early to tell.

I need to define my target audience. So far donations have come from friends who know me and TED. Their interest in Life Hacking and the fact that they have jobs probably also helps.

I suspect my target audience is TED fans with above average income, into the Web 2.0 startup scene. Age group 23-35. How to reach that audience?

Last weekend I tried to create a StumbleUpon campaign as advised in this talk by Tim Ferriss. Unfortunately the campaign got rejected. They don’t allow fundaising in their paid ads. I understand their reasoning, although I do think StumbleUpon would be a great platform for fundraising.

I quickly looked at Google Ads, but I figured those only make sense if someone is already looking for what I’m doing, which I think is unlikely. Also, what keywords would I use? And would using TED as (part of) a keyword cause any trademark issues?

Of course, fundraising sites do get stumbled occasionally, just not through paid ads. So if you like my campaign, please do stumble it.

My attention was drawn to Just Giving. That site is not available to me as I’m not an official charity nor am I based in the UK. However, it triggered me to search for more generic fundraising platforms.

That search quickly took me to Social Actions, with which I was already familiar thanks to this Google Tech Talk. It lists approximately 50 platforms from which it aggregates data.

I went through a bunch of them, but found that many were not suitable for several reasons:

• one specific subject (e.g. climate change, politics, human rights). TED is a very broad conference.
• specific region (e.g. micro loans to China). I live in The Netherlands.
• focus on collaboration (about team building) : I do not need a team to go to TED, I only need money.
• focus on poor people : I am not poor, but TED is very expensive. It’s within reach for me, but the timing couldn’t be worse.
• focus on “official” charities or non-profits: I am not an official charity and I am not a non-profit.
• the platform itself is for-profit or has high transaction costs: not necessarily a show stopper

Despite that, I did find two suitable platforms:

1. You can add #takeaction to your tweet and Social Actions will pick it up. I did that and it actually got retweeted by @IndiaActions.
2. Change Agents. I’ve signed up for that.

Going through all 50+ platforms sounded like a lot of work, so I decided to combine this with another experiment: outsourcing. I sent a list of about 15 platforms to Ask Sunday, together with a short description and link to my campaign, the above list of criteria and my target audience.

They concluded that none of these platforms were suitable. I then asked them to repeat the analysis for the rest of the platforms and they concluded the same. I’m inclined to agree. Did they miss anything?

I thought about suggesting to TED that they make a platform themselves, where TEDsters with money surplus could “hire” TEDsters with time surplus to work towards TED goals. TED could act as a filter, because they screen participants. They could also process payments as ticket discounts, guaranteeing that the funds go towards attending the conference.

Then again, although it would have some benefits, this kind of collaboration can also take place on existing platforms. I need to think about this a bit more.

So what’s next?

Maybe I should build my own platform?

I’m contemplating sending proposals to certain organizations of prototypes I could build for them. But I’m not sure if I’m comfortable with such a direct approach.

91% to go, but you’ll agree with me that this has been a useful learning experience already.

About four years ago I read GTD (Getting Things Done) for the first time. I was very busy – in fact slightly overworked – at the time. The methodology helped me to create an inventory of my “projects” and I used that inventory to start removing stuff.

It’s a fairly complicated system, but so is public transport; once you figure it out it pays. It’s no secret that I really like this book.

Although I liked a number of ideas in Tim Ferriss’ 4HWW, I had some problems with the “ethics” of it.

His book seems to advocate ignoring people / customers that add only a small percentage to your revenue. I and other critics on the other hand argue that good relationships are very important and often require a fair bit of unproductively to maintain. Spending half a year in Slovakia certainly taught me that. But he’s spot on when it comes to getting rid of relationships that make you feel miserable and add little value. Steve Pavlina also argues for that in his recent book. It’s a matter of finding the right balance.

I also don’t like the thought of just generating income regardless of consequences – by extracting money from dumb people for example. I got the impression that his focus was on selling random stuff at the highest price a fool would pay for it. Same for salary: get away with the minimum hours of work your boss won’t fire you for. Either I care about my job and boss and work hard for a fair(+) salary, or I quit. His advise makes sense only if you are forced to work for someone who obviously exploits you or if your company adds no real value to the world.

That said, if you follow more recent work by Ferriss, he sounds a lot more balanced than he did in the book. I enjoyed the book and learned a few lessons from it, but it wasn’t until much later that I gained enthusiasm for Tim’s more recent work.

I should emphasize that I may simply have misinterpreted him or misread the tone of the book.

My own cultural bias plays a role here too. Check out this chart of cultural differences between the USA and The Netherlands. You can read about the dimensions on that chart here or you can – and should – read the whole book.

Last but not least: working less is not necessarily a good thing. I’m not sure if either author is familiar with the book Flow. Amongst other things, it shows that people are often happiest at work even when they think they aren’t. Flow has had a really big impact on me.

The value of 4HWW is that if you are stuck in a job you don’t enjoy, there is a way out. GTD makes you better at the job or helps you plan an effective exit strategy. It would even remind you of that exit strategy at exactly the right moment. Finally, Flow will tell you that even the worst possible job can be thoroughly enjoyed with the right mindset.

I mentioned a number of books in this post. You should read them all, but if you have limit time in your life, at least read these three:

• Getting Things Done
• Flow
• Culture’s Consequences(There’s a Dutch version too, although it suffers from the fact that its Dutch authors wrote the English version first and then translated it back to Dutch)