Het corrigeert niet voor overbevolking, ontbossing, water- en andere verspilling, een
toenemende hoeveelheid dure infrastructuur op kwetsbare gebieden, niet functionerende rechtstaten, etc.

Ook zie ik in de samenvatting niet
vermeld dat er naast wereldwijde klimaatverandering ook lokale
verandering is.

Er blijft uiteindelijk een veel kleiner deel over dat puur aan CO2 stijging te wijten is. En maatregelen die puur op CO2 gericht zijn lossen dus ook maar een klein deel van het probleem op.

http://www.ghfgeneva.org/Portals/0/pdfs/human_impact_report.pdf

Maar verder is idd waarschijnlijk ongelooflijk veel productiviteitswinst te behalen door grond die nu voor kleinschalige zelfvoorzieneningslandbouw gebruikt wordt, grootschalig te gaan bewerken voor de verkoop.

Maarja, kun je dan weer generaliserend gaan verzuchten, dan gaan diezelfde hippies die zich om het broeikaseffect drukken maken weer miepen over oude culturen die verloren gaan en multinationals die de grond van de plaatselijke bevolking inpikken.

Angst voor aantasting van de voedselvoorziening, zorgt er nu voor dat we dingen doen die een bedreiging vormen voor diezelfde voedselvoorziening.

Biobrandstoffen zijn een overduidelijk voorbeeld

Maar denk ook aan het stimuleren van kleinschalige back-to-basics landbouw. Je wilt niet weten hoeveel energie, water en arbeid er verspild wordt als iedereen eigen groentetuintjes gaat lopen onderhouden.

In dat geval moet de discussie gaan over de keuzes die hij maakt voor a2.

Maar zelfs als morgen aangetoond wordt dat a2 duizend keer hoger is dan Lomborg aanneemt, zijn stelling over ineffectiviteit van a3 en a4 overeind blijft. Kyoto e.d. zijn echt *heel erg* ineffectief.

Als je naar voedselvoorziening kijkt is het trouwens niet alleen slecht nieuws. Bedenk ten eerste dat je met intensieve landbouw (en misschien wat minder vlees consumptie) echt niet zo’n idioot percentage van de aardoppervlak nodig hebt. Ten tweede komt er een onvoorstelbare hoeveelheid vruchtbare en goedkope grond vrij in Canada, Alaska en Siberië.

Voedsel is in de meeste ontwikkelde landen nog maar een fractie van de uitgaven. Dat gaat voor steeds meer mensen gelden en dat is een van de redenen waarom je soms compromissen moet sluiten om maar zoveel mogelijk mensen uit armoede weg te krijgen. Zodra mensen meer dan een paar honderd euro per maand verdienen, is een verdubbeling van voedselkosten geen onoverkomelijk drama meer.

En ook hier geldt dat er andere factoren zijn die veel meer invloed op voedselproductie hebben dan klimaat en die nu genegeerd dreigen te worden: overmatig pesticide gebruik, uitputting van de bodem, teveel waterverbruik. Oh en … biobrandstoffen.

Las vandaag in de krant iets over een malaria vaccin. Daar heb ik graag een paar ton extra CO2 voor over.

Ik vraag me echter af of Lomborg de juiste ideeen over a2 heeft. Een paar graadjes meer of minder maakt de dagelijkse beleving van de verstedelijkte mens niet zoveel uit, maar wat betekent het voor de voedselvoorziening?

De “consensus” waar GP op doelt gaat alleen over a1 en a2. Maar hun campagnes mikken op a3, a4, b1 en b2.

De getallen moet je met een korrel zout nemen. Dat doet Lomborg ook en de discussie zou over die getallen en berekeningen moeten gaan. Het probleem is echter dat de huidige discussie daar compleet aan voorbij gaat. Kosten-baten analyses van politieke prioriteiten zijn taboe.

> “op basis van wat je niet weet kun je
> geen beslissingen nemen, dus we kunnen
> pas maatregelen nemen als we weten wat er
> precies gaat gebeuren”. Maar dan is het
> dus te laat.

Hier heb ik mijn andere blogpost wat uitgebreider over geschreven.

Het woord “precies” moet je weglaten.

Hij heeft gelijk: het heeft geen zin om maatregelen te nemen voor iets wat je absoluut niet weet. Pas als je weet dat de kans groter is dan een bepaalde onacceptabele waarde (bijvoorbeeld 1%), heeft het zin om er iets aan te doen.

Wanneer heb je voor het laatst een ton kunnen lenen bij een bank omdat je misschien mee gaat doen aan de loterij?

Je moet op zijn minst een educated guess leveren van:
1 – de kans dat iets gebeurt
2 – de schade die het oplevert.
3 – de kosten van maatregelen
4 – het effect op de bij 1) genoemde kans op bij 2) genoemde schade

De discussie over klimaatverandering is op te splitten in twee delen:

a) algemeen geaccepteerde inzichten: temperatuurstijging van een paar graden, lichte zeespiegelstijging, toename gebieden waar malaria levensvatbaar is, etc, etc.

b) mogelijke rampscenarios: tientallen meters zeespiegelstijging, onstopbare opwarming, nieuwe pandemien, invasie van buitenaardse wezens

De dingen die bij a) genoemd zijn voldoen inmiddels redelijk aan eisen 1-4. Voor zover ik Lomborg begrijpt is hij wat optimistischer over een aantal 1’s en 2’s, maar zijn belangrijkste kritiekpunt gaat over 3-4: maatregelen zijn te duur en te ineffectief.

Dingen bij b) genoemd voldoen absoluut niet aan 1,2,3 of 4. Hier is zeker geen wetenschappelijke consensus over en hier is geen zinnig beleid op in te stellen. Al Gore en Greenpeace gebruiken zaken uit deze categorie als hun voornaamste wapen. Daar is deels iets voor te zeggen, maar het negatieve gevolg is dat er nu buitensporig onevenredig veel aandacht en geld naar klimaat gaat.

Mijn advies hier is: meer onderzoek, vooral naar de dingen in b). In Nederland heerste een paar jaar geleden paniek over Tsunami’s. De overheid is toen zo tegenwoordig van geest geweest om het gewoon even uit te zoeken. Wat bleek: niks aan de hand, dankzij Engeland blijft er maar 11 cm over van zo’n ding.

Het lijkt me verdomd lastig om te raden wat er precies mis gaat als het op aarde 5 graden warmer wordt. Maar dat er dan de nodige ellende onze kant op komt, lijkt me wel te verwachten.

De laatste keer dat ik probeerde uit te zoeken wat Lomborg van dit kritiekpunt vindt, leek zijn antwoord iets als “op basis van wat je niet weet kun je geen beslissingen nemen, dus we kunnen pas maatregelen nemen als we weten wat er precies gaat gebeuren”. Maar dan is het dus te laat.

Maargoed, ik heb zijn boeken niet gelezen, dus Sjors, kun jij snel even vertellen welke dingen hij wel en niet meeneemt bij het berekenen van de kosten van klimaatverandering?

Bedenk verder trouwens ook dat het onder milieulobbyisten een vrij geaccepteerde gedachte is dat het inherent ethisch onjuist is om als mensen meer dan noodzakelijk in te grijpen in de natuur. Het is dus te verwachten dat Greenpeace argumenten in mensenlevens en geld ueberhaupt niet accepteert, omdat het hen niet om mensenlevens en geld gaat. Ze willen gewoon dat we met onze poten van de aarde afblijven. Dat is verklaart wellicht die weinig to-the-point reacties van ze.